Τζογαδόμουτρο

Μετά το ξυλούρι που έφαγε στα ματς με την Εθνική μας ο Λούκα Μόντριτς, τον περιμένουν και οι παίκτες της Ατλέτικο Μ. να του δώσουν ένα μπερντάκι, όπως και στις υπόλοιπες "τιτίκες" της Ρεάλ Μ., στην οποία από την στιγμή που στράβωσαν 1-2 αποτελέσματα, άρχισαν να ξεβράζονται τα λύματα στους δρόμους γύρω από το Μπερναμπέου.

Όποιος πιστεύει ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν, μάλλον θα πρέπει να ξανανοίξει τα βιβλία της ιστορίας. Μπορεί το κλίμα της γης να έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια, η "παγγαία" να έχει διαχωριστεί, να έχουν σβήσει τα ηφαίστεια, να έχουν εξαφανιστεί νησιά από τον χάρτη, το Αμβούργο όμως συνεχίζει να αγωνίζεται στην Μπουντεσλίγκα!

Είχαμε έναν καθηγητή στο λύκειο, φιλόλογο, από εκείνους που κατεβαίνουν και παίζουν μπαλίτσα με τα παιδιά στην αυλή. Παρόλο που δεν διαγωνιζόμασταν για κάποιο τρόπαιο, ούτε υπήρχε κάποια σκοπιμότητα, διαρκώς μας φώναζε, ΚΑΤΩ η ΜΠΑΛΑ!

Σηκώνονταν το πρωί, έπιναν το "σάκε" τους, έκαναν τις δεήσεις τους και τις προπόσεις τους στο όνομα του βασιλιά Χιροχίτο και στη συνέχεια βουτούσαν με τα αεροπλάνα τους στο θάνατο. Επίκαιροι, λόγω των ημερών, οι γιαπωνέζοι καμικάζι, που δεν δέχονταν την ταπείνωση της ήττας, "έπαιζαν" μπαλίτσα μόνο για τη νίκη και όταν καταλάβαιναν ότι τα πάντα ήταν χαμένα, κοιτούσαν να φύγουν με το κεφάλι ψηλά και να προκαλέσουν όσο το δυνατόν περισσότερες απώλειες στον αντίπαλο.

Από τις μεγαλύτερες μπαλαδόφατσες στην Ιταλία αλλά και την Ευρώπη ο κύριος της φωτογραφίας, ο αειθαλής Ζντένεκ Τζέμαν, προπονητής της Πεσκάρα, με πάγια τακτική και φιλοσοφία όλα τα χρόνια, το επιθετικό ποδόσφαιρο. Διαχρονικά έχει αποδειχτεί ότι μετράει η νίκη, το αποτέλεσμα, αλλά τι αξία έχει αν δεν ευχαριστηθείς το παιχνίδι, αν δεν παίξεις καλά;

Ανάμεικτα τα συναισθήματα που μου άφησε η χτεσινή μέρα, με τα παιχνίδια που επέλεξα να κρίνονται κυριολεκτικά στο όριο και την επιτυχία να είναι τόσο κοντά όσο η αποτυχία.

Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, οι γαλαξίες, τα άστρα, οι σούπερ νόβες, οι πλανήτες, η ζωή, ό,τι βλέπουμε και αισθανόμαστε τριγύρω μας, ακόμα κι όσα ακόμα δεν μπορούμε να δούμε, υπακούουν στο ένστικτο της επιβίωσης.