Τζογαδόμουτρο

Το ποδόσφαιρο είναι αδιαμφισβήτητα ο βασιλιάς των σπορ. Δεν χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό, συγκεκριμένο αγωνιστικό χώρο, ακόμα και μπάλα πολλές φορές, αφού ακόμα κι ένα μπουκαλάκι που μπορεί να κλοτσηθεί, είναι αρκετό. Άθλημα αντρίκιο, που έχεις επαφή με τον αντίπαλο, αλήτικο, λαϊκό, που γουστάρουν όμως και οι ευγενείς και οι αριστοκράτες.

Απίστευτο, 0-0 έληξαν και τα 2 χτεσινά παιχνίδια για το Champion's League, με 25 τελικές στο ένα και 30 στο άλλο. Χάθηκε σωρεία ευκαιριών, η μπάλα όμως δεν έλεγε να μπει με τίποτα μέσα και ο μπουκ μάζεψε όλο το χρήμα.

Αν μου έλεγαν πριν μερικά χρόνια ότι θα γράψω άρθρο που θα εκθειάζει τον Χοσέ Μουρίνιο, τότε σίγουρα θα έλεγα ότι με περνάνε για χαζό. Έπρεπε να έρθει η στιγμή της ταπείνωσης για τον Πορτογάλο, της μείωσης και του εξευτελισμού (αν και από αυτό απέχει αρκετά ακόμα), για να καταλάβω πόσο απαραίτητος τελικά είναι για το ποδόσφαιρο και πόσο πολύ εμείς οι "ηθικοί" της μπάλας, έχουμε ανάγκη τον "ανήθικο", τον προκλητικό, τον ποζερά, τον αλαζόνα.

Το νόμιμο στοίχημα στην Ελλάδα μετράει 20 χρόνια παρουσίας πλέον και μέσα σ' αυτό το διάστημα, ο Έλληνας εξελίχθηκε σαν παίχτης, "μορφώθηκε" ποδοσφαιρικά και απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για τα πρωταθλήματα που διεξάγονται εκτός της χώρας μας.

Είχαμε έναν καθηγητή στο λύκειο, φιλόλογο, από εκείνους που κατεβαίνουν και παίζουν μπαλίτσα με τα παιδιά στην αυλή. Παρόλο που δεν διαγωνιζόμασταν για κάποιο τρόπαιο, ούτε υπήρχε κάποια σκοπιμότητα, διαρκώς μας φώναζε, ΚΑΤΩ η ΜΠΑΛΑ!

Σαν τις πεινασμένες ύαινες ΠΑΟΚ και ΆΕΚ πάλεψαν χτες πάνω από το κουφάρι που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο, για να διεκδικήσουν το κυπελλάκι, το μαστραπαδάκι, αυτό που περισσεύει αν φας το φιλέτο, το ψαχνό, δηλαδή το πρωτάθλημα.

Ήταν κάπου στις αρχές τους 2000, όταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ ήταν ένα από τα πιο hot ονόματα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αλλά και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τότε που οι διοίκηση της ομάδας, του πρόσφερε ένα συμβόλαιο με πλούσιες απολαβές, που θα τον έκανε τον πιο ακριβοπληρωμένο της ποδοσφαιριστή.

Δεν είναι νέο ότι περιτριγυριζόμαστε από σκουπίδια. Παντού, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Στις απαρχές του ίντερνετ, ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος, για αμερόληπτη επιτέλους δημοσιογραφία - πληροφορία, την οποία όμως κάλυψαν τόνοι σκουπιδιών, είτε από ανθρώπους άσχετους, είτε από εκείνους τους ίδιους, που γεμίζουν με τις ίδιες αηδίες τα υπόλοιπα μέσα.

Σαν σήμερα, ακριβώς πριν ένα χρόνο, κέρδισα ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της ζωής μου. Έκοψα το τσιγάρο, αυτή την κακή συνήθεια που συντηρούσα για περισσότερα από 20 χρόνια.

Δεν είναι κακό να ζει κανείς στον κόσμο του ή μάλλον καλύτερα στον μικρόκοσμο του. Οι προηγούμενες γενιές δε γνώριζαν τι γίνονταν πέρα από την πόρτα του σπιτιού τους, άντε την γειτονιά τους, άντε το χωριό τους.

Έπρεπε να περάσουν 117 λεπτά εψές το βράδυ για να δούμε κάτι αξιόλογο στο παιχνίδι της Κροατίας με την Πορτογαλία. Ούτε ένα σουτ στην εστία δεν έκαναν οι 2 ομάδες στα 90 λεπτά της κανονικής διάρκειας του αγώνα, του οποίου το βίντεο, θα μπορούσε μελλοντικά να χρησιμοποιηθεί και σαν βασανιστήριο.

Η φανέλα έκανε την διαφορά στο παιχνίδι Ιταλία - Βέλγιο. Επικράτησε ο χαρακτήρας και η νοοτροπία των Ιταλών, ο τσαμπουκάς και η αυτοπεποίθηση της στολής που φοράνε, σε αντίθεση με αυτή του Βελγίου.

Από το σχολείο μάθαμε πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές, ενίοτε και κάποιοι ηττημένοι, αλλά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις. Η αγωνία του ανθρώπου λοιπόν, είναι να να τον θυμούνται αφού αποχαιρετήσει αυτή τη ζωή, να αφήσει ένα έργο πίσω του, ένα στίγμα στο χάρτη της παγκόσμιας ιστορίας.

Θεωρείται ένα από τα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) πρωταθλήματα στον κόσμο το αγγλικό, χωρίς όμως να εξάγει τίποτα. Μιλάμε για την ποδοσφαιρομάνα Αγγλία, αυτή που ανακάλυψε το σύγχρονο ποδόσφαιρο, που πήρε ένα Μουντιάλ εντός έδρας κι αυτό χαριστικά, που δεν έχει να επιδείξει ούτε έναν μεγάλο μάνατζερ τα τελευταία 20 χρόνια, ούτε έναν θρυλικό παίκτη τα τελευταία 40 και βάλε.

Διαπιστώνω τον τελευταίο καιρό, πως πολλοί Έλληνες δυσκολεύονται αρκετά  να καταλάβουν πως βρέθηκε η χώρα στη σημερινή της κατάσταση. Το πιο εύκολο πράγμα που κάνουν οι περισσότεροι, είναι να εκτοξεύουν κατάρες προς τους Γερμανούς και οποιοδήποτε άλλο εταίρο που αντιτίθεται στις προτάσεις και την στάση της Ελλάδας απέναντι στους δανειστές της. Δεν είμαι ούτε οικονομολόγος, ούτε πολιτικός αναλυτής, τζογαδόρος είμαι όμως, που γνωρίζω καλά από χασούρα και κέρδος. Αν είσαι από αυτούς που νομίζεις πως φταίει ο ΜΠΟΥΚ για  την χασούρα σου, ο πουσταράς ο Σόιμπλε και η πουτάνα η Μέρκελ, τότε μην διαβάσεις τις παρακάτω γραμμές.

Είναι δεδομένο πως ο Έλληνας γουστάρει ίντριγκα, ντέρμπι αιωνίων, ΠΑΟΚ - Άρης, διχασμό, αντιπαλότητα, εμφύλιο, αριστερά - δεξιά, βασιλικοί - αντιβασιλικοί, δημοψηφίσματα, ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Να βλέπει τους πολιτικούς να πλακώνονται στα κανάλια και να ηδονίζεται, να ακούει τις δηλώσεις του προέδρου της ομαδάρας του, ή του πολιτικού αρχηγού του κόμματος που υποστηρίζει και να φουσκώνει από υπερηφάνεια.

Τι καταλαβαίνει ο Έλληνας ακούγοντας δημοψήφισμα στις μέρες μας; Αν κρίνω από τις αντιδράσεις του, το ντου στα ATM, τα βενζινάδικα και τα σούπερ μάρκετ, μάλλον φοβάται... Σπέρνει κάποιος τον φόβο ή έχει διαμορφώσει ο λαός ολοκληρωμένη άποψη για το που πάει η χώρα και ποιο θα είναι το αντίκτυπο μιας τέτοια διαδικασίας.

Η αγωνιστική δραστηριότητα στην Ισπανία και σε όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα τελείωσε και ήρθε η ώρα να γίνει ο απολογισμός της χρονιάς. Έμειναν βέβαια τα play off ανόδου στην Segunda, από τα οποία όμως δεν βλέπω να προκύπτει κάποιο σημαντικό στοιχηματικό ενδιαφέρον. Το blog κατεβάζει ρολά για το καλοκαίρι και η αρθρογραφία θα περιοριστεί περισσότερο σε σκέψεις και αναλύσεις πάνω στο στοίχημα, παρά σε προγνωστικά αγώνων.

Κυριακή στις 22:00 το βράδυ εκατομμύρια τηλεθεατές θα καθηλωθούν μπροστά στις οθόνες τους για να παρακολουθήσουν την μεγάλη μάχη του Ισπανικού πρωταθλήματος μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ, το φημισμένο El Clasico. Ευτυχώς με την είσοδο της ευρυζωνικότητας αλλά και της καλωδιακής τηλεόρασης στην Ελλάδα, άνοιξαν τα ματάκια μας τα τελευταία χρόνια, για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο σαν άθλημα και σαν θέαμα, πέρα από φανατισμούς.

Φτάσαμε αισίως στην περίοδο των εκπτώσεων, στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος της Superliga που κρατά σε αγωνία τους εκατομμύρια Έλληνες ποδοσφαιρόφιλους. Είσαι δεν είσαι προκατειλημμένος φίλε αναγνώστη, οι μπουκ με τις αποδόσεις που προσφέρουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή στα ελληνικά παιχνίδια, μας επιβεβαιώνουν πως το ελληνικό πρωτάθλημα είναι το πιο καθαρό και συνάμα ανταγωνιστικό της Ευρώπης.