Τζογαδόμουτρο

Δύσκολα θα ξεχαστεί το ρεζιλίκι που έπαθαν χτες οι Βραζιλιάνοι και θα περάσει πολύς καιρός προκειμένου να εξιχνιαστούν οι λόγοι που τους οδήγησαν σ' αυτή την ήττα, την πιο βαριά στην ιστορία τους. Η υπόθεση θα μπει σε κάποιο συρτάρι, θα γραφτούν βιβλία, δεν αποκλείεται να δούμε και καμιά ταινία τα επόμενα χρόνια, μέχρι κάποιος Μόλντερ και κάποια Σκάλι να ξαναβγάλουν το θέμα στην επιφάνεια και μάθουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί πως έγινε αυτό το 1-7.

Αν ήταν μπασκετμπολίστας θα είχε τερματίσει το σύστημα tendex, αν ήταν αθλητής του στίβου, θα μπορούσε άνετα να λάβει μέρος στα 100 μέτρα, στο άλμα εις μήκος και στα 4Χ100 την ίδια μέρα κι αν ήταν ηθοποιός ο ρόλος που θα του ταίριαζε γάντι, θα ήταν σίγουρα αυτός του Φόρεστ Γκαμπ που υποδύθηκε ο Τομ Χανκς στην μεγάλη οθόνη.

Δύσκολα να κάνει την υπέρβαση μία εκ των Αλγερία και Νιγηρία και να καταφέρει να περάσει στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου. Οι κληρώσεις δεν τις ευνόησαν και απόψε, απέναντι σε Γαλλία και Γερμανία, αναμένεται να δώσουν την τελευταία τους παράσταση στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Μέγας πρόλογος το στοίχημα στο Μουντιάλ. Όλοι πιστεύουν ότι θα βγάλουν το εύκολο κέρδος, ότι θα πιάσουν την καλή. Από την ημέρα που πέρασε η Ελλάδα στους 16 ξύπνησαν ημέρες EURO 2004, τότε, που όσοι Έλληνες έπαιζαν στοίχημα, τα έσπρωξαν χοντρά στην Ελλάδα, ειδικά στον ημιτελικό αλλά και τον τελικό. Τέτοιο έπος δύσκολα θα ξαναγραφτεί στα κιτάπια της ιστορίας, όχι μόνο από την Εθνική μας, αλλά και από οποιαδήποτε άλλη Εθνική ομάδα ανάλογου βεληνεκούς.

Θα τα κάνουν πλακάκια απόψε Γερμανοί και Αμερικάνοι; Με ισοπαλία προκρίνονται και οι 2 ανεξάρτητα από το τι θα γίνει στο παιχνίδι Πορτογαλία - Γκάνα. Οι μεν κάνουν τα κουμάντα στην Ευρώπη, οι δε κυβερνούν τον κόσμο.

Ακόμα δεν κόπασαν  οι πανηγυρισμοί για την μεγάλη και πανάξια πρόκριση της Εθνικής μας ομάδας στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου. Αφορμή για να πανηγυρίσουμε ψάχναμε, για να βγούμε μερικές ώρες από τη μιζέρια μας, αυτή του μνημονίου, της Τρόικας, της οικονομικής κρίσης και των χρεών που βαραίνουν πολλά ελληνικά σπίτια.

Σε 2 παιχνίδια μας πήρε ο ύπνος στο Μουντιάλ μέχρι στιγμής, το πρώτο ήταν της Εθνικής μας και το δεύτερο αυτό μεταξύ Νιγηρίας και Ιράν. Καθόλου τυχαίο το θέαμα που παρουσίασαν η Εθνική μας ομάδα και η Εθνική ομάδα του Ιράν, αφού στον πάγκο τους βρίσκονται Πορτογάλοι προπονητές.

Με σβηστές μηχανές μας κέρδισαν οι Κολομβιανοί 3-0, σε μία από τις χειρότερες μας εμφανίσεις σε διεθνές επίπεδο. 30 μπαλιές αλλάζανε οι παίκτες μας για να κερδίσουμε 2-3 μέτρα στο γήπεδο, ο ρυθμός τους ήταν εξοντωτικά αργός και το ότι κάναμε 2-3 σουτ στην εστία και μια κλασσική ευκαιρία με τον Φάνη Γκέγκα, δεν αποτελούν δείγμα καλής εμφάνισης.

Μεγάλο το ξεφτιλίκι της Ισπανίας χτες, μεγαλύτερο όμως αυτό του Κασίγιας. Το ότι δεν είναι σε καλή αγωνιστική κατάσταση, φάνηκε και στον τελικό του Champion's League, που τελικά κατέκτησε η ομάδα του η Ρεάλ και ξεχάστηκε εύκολα η "έξοδος του Μεσολογγίου" που είχε κάνει στο 1ο γκολ. Χτες το βράδυ, πρόσθεσε ακόμα μια τραγική εμφάνιση στο ενεργητικό του και επιβεβαίωσε τον Ζοσέ Μουρίνιο για την επιλογή του να τον κρατάει στον πάγκο.

Όπου εμπλέκεται η πολιτική και οι πολιτικοί γαμιέται το σύμπαν. Τίποτα δεν έχει μείνει για τον "λαό", ακόμα και ο αέρας που αναπνέει χρεώνεται και οι εποχές για ρομαντικούς και ιδεαλιστές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το σενάριο με το πέτσινο πέναλτι ή το σπρώξιμο στη διοργανώτρια χώρα δεν είναι καινούριο, άσχετα αν βγαίνουν όλοι σαν τις πουτανίτσες από χτες το βράδυ και κράζουν. Κυρίως οι Αργεντινοί, που ξεχνούν τα δικά τους καραγκιοζιλίκια στο Μουντιάλ του 1978.

Υπάρχει περίπτωση ο Γιώργος Καραγκούνης να είναι ο χαμένος μικρός αδερφός του Μέλ Γκίμπσον, ο Πίρλο γιος του Τσακ Νόρις και ο Γιώργος Σαμαράς δίδυμος αδερφός της Κοντσίτα; Η βραζιλιάνικη ιστοσελίδα uol.com, έψαξε και βρήκε με ποιους μοιάζουν διάφοροι αστέρες του φετινού παγκοσμίου κυπέλλου και πολλά από τα αποτελέσματα είναι ξεκαρδιστικά.

Το Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990, ήταν από εκείνα που σημειώθηκαν τα λιγότερα γκολ. Μπορεί να έπαιξε ρόλο η χώρα διεξαγωγής, αφού οι Ιταλοί φημίζονται κυρίως για τις αμυντικές τους αρετές. Μία από τις μορφές που ξεχώρισαν τότε (στα παιδικά μου μάτια), ήταν και ο Αργεντινός τερματοφύλακας Σέρχιο Γκοϊκοετσέα.

Το πως αντιλαμβάνεται κανείς το παγκόσμιο κύπελλο και τι είναι αυτό τελικά που του μένει, είναι εντελώς υποκειμενικό. Η σημασία του να παρακολουθήσεις ένα τόσο μεγάλο θεσμό, έστω και από την τηλεόραση, είναι οι μνήμες και τα γεγονότα που σημαδεύουν τη μνήμη σου, χωρίς να χρειάζεται να ανατρέχεις σε βίντεο, βιβλία και απόψεις τρίτων, για να μάθεις τους πρωταγωνιστές, τις μεγάλες στιγμές των ομάδων, όσους ξεχώρισαν. Η καταγραφή της ιστορίας γίνεται συνήθως από τους ισχυρούς και τους νικητές και αν δεν είχες την τύχη (λόγω ηλικίας) να ζήσεις, να δεις, να ακούσεις, το παγκόσμιο κύπελλο της Γαλλίας το 1998, τότε πολύ δύσκολα θα γνωρίζεις και την πορεία της Παραγουάης και του Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ.